Foreign Policy: Evropi su trebale granice, a izgradio ih je korona virus

Evropljani zapravo počinju gledati na EU kao na sredstvo za jačanje svoje nacionalne suverenosti (EPA)

Američki magazin Foreign Policy smatra da su evropske zemlje tokom krize sa korona virusom ponovo počele uspostavljati svoje granice i praviti razliku između njih i “drugih”, što je stvorilo snažniji osjećaj evropske pripadnosti koji nije bio bez političkih posljedica.

Foreign Policy navodi, u izvještaju holandske novinarke i dopisnice Caroline de Gruyter, da je kriza izazvana pandemijom korona virusa potaknula evropske zemlje da više raspravljaju o svojim zajedničkim granicama i zajedničkom identitetu.

De Gruyter u tekstu kaže da se evropsko doba “nejasnih granica” počelo bližiti kraju, jer su se granice – i mentalne i fizičke – uspostavile između Evropljana i ostatka svijeta iz nekoliko razloga. Naprimjer, projekt Brexit je prisilio Evropu da postavi granicu s Ujedinjenim Kraljevstvom. Granice su također odgovor na suočavanje s terorističkim prijetnjama, no razlog i najjači motiv za ovaj novo-stari trend bila je pandemija korona virusa.

Ovisnost o unutrašnjem tržištu

Foreign Policy smatra da je pandemija u početku dovela do haosa u Evropi. Svaka država članica Evropske unije donijela je svoje nacionalne mjere, a zajedničko evropsko tržište je bilo ozbiljno poremećeno, nakon što su se neke zemlje hermetički zatvorile, a druge oduzimale pošiljke medicinskih maski namijenjene njihovim susjedima.

To je šokiralo vlade Evropske unije, piše časopis, što ih je potaklo da djeluju, jer su sa sigurnošću znale da, bez obzira na razlike između država članica, sigurnost i prosperitet poslijeratne Evrope ovise o unutrašnjem tržištu. Ovo tržište je ekonomski i politički temelj za Evropu u cjelosti i nijedna se vlada EU-a nije htjela toga odreći.  

Evropske vlade odmah su organizirale svoje redove i ubrzale procedure za kamione na unutrašnjim granicama kroz sistem “zelenih traka”, slale su medicinsku opremu jedne drugima i dogovarale finansijsku pomoć za najgore pogođena područja.

Tokom krize eura, ovim evropskim vladama trebalo je tri do četiri godine da osnuju fond za spašavanje, dok su ove godine u roku od tri ili četiri mjeseca uspostavili fond za oporavak od približno 750 milijardi eura, koji uključuje “revolucionarni” mehanizam zajedničkog izdavanja zajmova iz proračuna EU-a.

Odjednom je, kaže Foreign Policy, ova “solidarnost” dala novo značenje evropskoj pripadnosti. Nijemci su Italijanima, koji su bili u potpunom karantinu, otpjevali pjesmu Bella Ciao, koja je poznata revolucionarna italijanska pjesma. Francuski i holandski pacijenti s COVID-19 liječeni su besplatno u njemačkim bolnicama. Advokati su uzeli slobodno za rad u bolnicama, a ljudi su jedni drugima kupovali neophodne potrepštine.

Zaštita važnija od potpune slobode 

Američki magazin naglašava da se u evropskom društvu pojavilo “novo raspoloženje” nakon pandemije korona virusa, jer je “ideja da se pojedinci mogu brinuti jedni za druge postala isprazna… Prošli su dani kada je sloboda bila najveće dobro. Sada su sklonište i zaštita važniji”, prema riječima njemačkog sociologa Heinza Budea.

U vrijeme kada većina evropskih građana želi da unutarnje granice kontinenta ostanu otvorene, istovremeno insistiraju na tome da vanjske granice budu pod boljom kontrolom. Pitanja poštivanja ljudskih prava, vladavina zakona i demokratija također su među glavnim prioritetima, što ukazuje na jasnu “kontradikciju” između dvije vizije.

Prije deset godina činilo se da je Evropa podijeljena na kosmopolite i nacionaliste, ali sada svi vjeruju, uključujući i kosmopolite, da Evropa više nije u stanju ovisiti o drugima i da mora imati “stratešku nezavisnost”, a da granice i razgraničenje čine stub ove nezavisnosti. Na taj je način Evropa, koja je nekada bila zajednica izbora, postala „zajednica potreba“.

Foreign Policy zaključuje da se mnogi Evropljani, ne samo nacionalisti, plaše gubitka kontrole u opasnome svijetu i zapravo počinju gledati na Evropsku uniju kao na sredstvo za jačanje svoje nacionalne suverenosti. Možda su nezadovoljni situacijom u Evropskoj uniji, ali su sigurno sretni što žive “u njoj”.

Izvor: Foreign Policy