Tomislav Nikolić

Tomislav Nikolić, predsjednik Srpske napredne stranke (SNS), rođen je u Kragujevcu 15. februara 1952. godine.

Ranije je bio potpredsjednik Srpske radikalne stranke (SRS), dok je na čelu ove stranke bio haški optuženik Vojislav Šešelj.

Nikolić je po obrazovanju građevinski tehničar.

Oženjen je i otac dva sina.

Objavio je 13 knjiga.

Nakon što je 1971. godine napustio studije na Pravnom fakultetu u Kragujevcu, radnu karijeru počeo je u Građevinskom poduzeću “Žegrap”.

Bio je šef izgradnje na pruzi Beograd – Bar i drugim mjestima širom bivše Jugoslavije.

U kragujevačkoj firmi “22. decembar” bio je šef investicija 12 godina, a dvije godine i tehnički direktor Javnog komunalnog poduzeća u Kragujevcu.

Bivši potpredsjednik Vlade

Uspostavljanjem višestranačkog sistema u Srbiji, Nikolić je postao funkcioner Narodne radikalne stranke (NRS), a odmah zatim, na njegovu inicijativu, došlo je do ujedinjenja velikog broja opšinskih odbora narodnih radikala i Srpskog četničkog pokreta (SČP) u SRS.

Od 23. februara 1991. godine član je SRS-a, u kojoj je najprije izabran za njenog potpredsjednika, a na tri posljednja kongresa tajnim glasanjem biran je za zamjenika predsjednika.

Od 1992. godine poslanik je u Narodnoj skupštini Srbije i jedini poslanik koji je izabran u svaki saziv Skupštine od tada.

U vrijeme vladavine Socijalističke partije Srbije (SPS), a isključivo zbog političkog djelovanja, zajedno sa Šešeljem, 1995. godine osuđen je na tromjesečnu kaznu zatvora.

Marta 1998. godine SRS je ušao u koaliciju sa socijalistima Slobodana Miloševića i Jugoslovenskom levicom (JUL), partijom Miloševićeve supruge Mirjane Marković, te s njima formirao novu vladu Srbije.

Nikolić je tada izabran za potpredsjednika Vlade.

Krajem septembra 2000. godine Nikolić je bio kandidat SRS-a na predsjedničkim izborima.

Po broju glasova je bio trećerangiran, iza Vojislava Koštunice i Slobodana Miloševića.

Nakon odlaska Šešelja u Hag, 24. februara 2003. godine, Nikolić je stao na čelo SRS-a.

Prvi put se kandidirao za predsjednika Srbije 16. novembra 2003. godine.

Osvojio je najviše glasova (blizu 47 posto), no izbori su, zbog nedovoljne izlaznosti (38 posto), proglašeni neuspješnim.

Izgubio od Tadića

Na Šešeljev prijedlog, Centralna uprava stranke donijela je odluku da Nikolić ponovno bude kandidat za predsjednika Srbije juna 2004. godine.

U drugom krugu, 27. juna, izgubio je od protivkandidata Borisa Tadića.

Tokom konstatirajuće sjednice Skupštine Srbije maja 2007. godine Nikolić je izabran za predsjednika Skupštine većinom od 142 poslanika.

Nakon što su Demokratska stranka (DS), Demokratska stranka Srbije (DSS) i G17 Plus postigli dogovor o formiranju nove vlade, pokrenut je prijedlog za Nikolićevu smjenu.

On je 13. maja podnio ostavku na dužnost predsjednika parlamenta.

Pobijedio je u prvom krugu predsjedničkih izbora 20. januara 2008. godine, kada je osvojio 40 posto glasova, te u drugi krug ušao s Tadićem, koji ga je 3. februara tijesno pobijedio (50,3:47,9 posto).

Tokom ljeta iste godine došlo je do sukoba između Nikolića i Šešelja, jer je Nikolić bio za to da radikali glasaju za ratificiranje Sporazuma o stabilizaciji i pridruživanju (SSP) između Srbije i Evropske unije.

Sukob je kulminirao 5. septembra, kada je Centralna uprava SRS-a većinom glasova podržala Šešelja.

Nikolić je odmah podnio ostavku na mjesto zamjenika predsjednika SRS-a i šefa zastupničke grupe SRS-a u Skupštini Srbije.

Tri dana kasnije formirao je sopstvenu zastupničku grupu, pod nazivom “Napred, Srbijo”, kojoj je prišlo 17 poslanika radikala.

Zbog toga je 12. septembra Nikolić bio isključen iz stranke, da bi 21. oktobra bio izabran za predsjednika Srpske napredne stranke (SNS).

Na predsjedničkim izborima 2012. godine Nikolić je kandidat koalicjie SNS-NS-PSS-PS.

Izvori: Al Jazeera i agencije