Objekat sa razglednice Sarajeva

Zadnjih dana je intenzivirana priča o rušenju Skenderije i pravljenju veće dvorane zvana 'Arena' (Arhiva)
Zadnjih dana je intenzivirana priča o rušenju Skenderije i pravljenju veće dvorane zvana 'Arena' (Arhiva)

Jednom sam već pisao o Centru Skenderija. Prilično tužan tekst o propadanju objekta za kojeg je emotivno vezan dobar dio Sarajlija i Bosanaca i Hercegovaca. Pa sam spominjao dosta tužnu dvoranu koja nosi ime našeg najvećeg košarkaša u istoriji, slomljene pločice i stepenište na platou, otužne radnje i prodavnice, pa i nedostak događaja koji bi bar malo vratili sjećanje na nekadašnju Skenderiju.

Ali opet, skoro svaki dan tuda prolazim i ne mogu da ne primjetim pozitivne pomake. Pa su konačno zamjenjene one predratne narandžaste pločice na platou, uređen plato Skenderije, okrečena fasada koja vjerovatno nije ofarbana od 1968. Godine. Pa svako malo se nešto i dešava. Ni blizu kao nekada ali opet puno više nego onih tužnih godina. Vjerovatno je to zasluga i novog, mladog menadžmenta koji nastoji da koliko-toliko vrati onaj nekadašnji sjaj objektu koji se zove Kulturno-Sportski Centar Skenderija.

Dvorana zvana ‘Arena’

Kada je KSC Skenderija napravljena, ja sam imao svega pet godina i ne znam je li građena sredstvima države i grada ili su u izgradnji učestvovali i građani kroz razne samodoprinose kako mnogi danas govore da jeste. Ne internetu postoje podaci da su samodoprinosi model koji je krenuo od 1972. godine kao potpora za unapređenje školstva. Ali vjerujem da većina Sarajlija koji si proveli makar jedan dan na platou ispred Kaktusa ili na ulazu za neki koncert u Domu mladih ili onih koji su se gurali u kilometarskim redovima da gledaju šampiona evrope KK Bosna ili koncert Bijelog Dugmeta, za taj objekat imaju posebne emocije i doživljavaju ga kao nešto svoje.

Pa je zadnjih dana intenzivirana priča o rušenju Skenderije i pravljenju veće dvorane zvana „Arena“, o nekakvom hotelu pa se spominje i novi Dom mladih. I to ne bi bilo ništa sporno, da se od rata do danas konstantno ne troše naše pare. Neko je morao platiti obnovu platoa koji će se možda uskoro rušiti, neko je morao platiti krečenje objekta koji možda više neće uopšte postojati. Neko je obnovio Dom mladih. Neko je od rata na ovamo pokrivao gubitke poslovanja tog objekta. I to od naših para.

Prema zadnjem dostupnom izvještaju poslovanja KSC Skenderija iz 2016 godine, vidljivo je da je Centar ostvario prihod od 4.268.672,00 konvertibilnih maraka [KM], da su rashodi 5.262.758,00 KM i da je iskazan gubitak od 994.086,00 KM. I taj izvještaj je usvojila Skupština Kantona Sarajevo.

Isto tako piše da je Kanton uplatio po osnovu sanacije i uređenja Doma mladih u visini godišnje amortizacije građevina i opreme Doma mladih, doznačena sredstva za podršku investicionog i tekućeg održavanja, sredstva za podršku različitim projektima, zapošljavanje pripravnika, refundacija bolovanja i slično iskazani su u iznosu od 1.047.525,00 KM i u odnosu na planirane ostvareni su sa 99,01 posto, a u odnosu na prihode iskazane u 2015. godini ostvareni su sa 166,81 posto.

E sad se postavlja jednostavno pitanje, zašto se ulaže narodni novac u nešto što će se rušiti? Zašto se podržava rad firme koja pravi milionski gubitak? Zašto se nije tražio investitor za Skenderiju dok je bila razrušena i razvaljena nakon rata?

Jedan od simbola grada

I najveće pitanje od svih. Pitaju li se šta građani ovoga grada? Šta će oni dobiti sa „Novom Skenderijom“?  Dobiće investitor fantastičnu lokaciju u najužem centru izvanredno povezanu komunikacijama sa svom dijelovima grada. Dobiće hiljade i hiljade kvadrata za ličnu dobit i zapošljavanje kako se spominje i do 300 radnika.

A grad će izbubiti jedan od svojih simbola. Znam da će mnogi reći: – Kakav je Skenderija to simbol?

E pa Skenderija je simbol jednog vremena. Socijalističkog. Kao što je Vijećnica simbol svog vremena. Austro-Ugarskog. I bez obzira na obećanja i navodno monumentalne objekte, trebamo li se odreći naše Skenderije?

Skenderije koja je odgojila i usmjerila u sportske, muzičke, umjetničke i mnoge druge vode, više Sarajlija i Bosnaca i Hercegovaca, nego svi ostali objekti ovog tipa zajedno. Skenderije koja je bila i ostala simbol KK Bosna, RK Željezničar, simbol Olimpijskih igara…

Neću biti patetičan i nabrajati šta je sve to lijepo doživljeno u Skenderiji.

Samo bih volio znati, pitamo li se i mi građani nešto?

Pita li neko nas želimo li našu Skenderiju ili neku “Arenu”?

Ili su oni koje smo birali zaista toliko pametniji od nas desetina hiljada pa daju sebi pravo da odlučuju u naše ime.

I uostalom, divno je imati dvoranu sa 11.000 mjesta ali da li su nam neophodne tolike dvorane koje se napune 3-4 puta godišnje? Dvorane koje zjape tokom godine prazne. Ili je bolje energiju usmjeriti na to da te dvorane napunimo sajmovima, turističkim berzama, koncertima, sportskih dodađajima i sl.

U gradu koji na skoro 500.000 stanovnika ima samo jedan zatvoreni bazen. I nekoliko praznih dvorana.

I hoćemo li uskoro rušiti i onaj svečano otvoreni trotoar ispred Predsjedništva koji smo isto tako mi platili.

I hoće li nekim političara budućih generacija zapeti za oko i Vijećnica kao idealno mjesto za podzemnu garažu i tržni centar?

Izvor: Al Jazeera



Više iz rubrike BLOG
POPULARNO